2012-02-04 De fuik bij het trafohuisje Veere

2012-02-04 De fuik bij het Trafohuisje Veere.
Na het zien van de enorme indrukwekkende fuiken rees bij Astrid de vraag,

"wat gebeurd er met de gevangen niet te pruimen vis?".

Daar kan alleen de eigenaar van de fuiken (Marcel) antwoord op geven.

"De fuik met de mooi begroeide palen".

Hun mail wisseling:

Goedeavond,

Ik ben een fanatiek duiker en duik in de wintermaanden vooral in het Veerse meer. De laatste weken zijn we voornamelijk bij het trafohuisje te water gegaan. Nu staan daar de fuiken weer opgesteld. Ik moet zeggen erg mooi om langs te zwemmen. Maar mijn vraag is wat doen jullie met de zeedonderpadden die in de fuiken terecht komen. Het is namelijk de tijd van het paren en eieren afzetten van de donderpadden. En ik geloof niet dat deze vis te eten is. Ik hoop dan ook dat jullie ze weer terugzetten zodat de populatie donderpadden verder kan groeien in het Veerse meer.

Met vriendelijk groet,
Astrid

"Een paling in de fuik".

Niet veel later volgt het antwoord,



Hallo Astrid,

Mooi dat je vaak in het Veerse meer duikt en fuiken geen probleem vind dat is bij sommige duikers wel eens anders. Als antwoord op je vraag kan ik stellen dat we ze direct terugzetten, ze zijn inderdaad niet voor consumptie geschikt. Je kunt wel stellen dat de populatie de laatste jaren explosief is gegroeid. We komen ze vooral in de wintermaanden tegen in de zomer niet zo veel. Ik hoop dat dit antwoord voldoende is mochten er nog andere vragen zijn of mocht je iets bijzonders tegenkomen dan hoor ik die graag.


Met vriendelijke groet,
Marcel

We zijn het trouwens met hem eens, de fuiken zijn er voor te bewonderen. Niet om hem te bedonderen. Het bevrijden van het gevangene wordt door ons ook niet op prijs gesteld.

2011-12-25 Zilveren schor

2011-12-25 Zilveren Schor

We zijn weer eens neer gestreken bij het Zilveren Schor, duikplaats 83A, omdat, zo voor de winter maanden, dit een leuke stek is vlakbij huis en meestal met helder water en leven onder het oppervlak. Dit jaar viel het een beetje tegen. Niet dat het niet helder is maar eigenlijk viel het op dat we geen vis zagen. Het water was 6 graden. Niet echt koud dus. Zelfs de grondel was in geen velden of wegen te zien. Enige jaren geleden heb ik hier toch in de winter maanden een mooie foto geschoten van een grondel en één of ander worm. 

Meters verder op en jaren geleden is deze oranje garnaal gefotografeerd. Nee hij is niet gekookt, opgezet en meegenomen als model. Zo tussen al deze glazige garnalen zat deze oranje garnaal op één van de palen van een fuik voor het scouting centrum. Prima model. Hij of zij had er zin in want ze kwam zo af en toe eens buurten...

Omdat we nu even geen of nauwlijks vis zagen wil niet zeggen dat het een waardelozze plek is. Wel dat het vraagt om meer speurwerk. Dat zullen we maar eens doen dan deze winter.

Deze spot is in de winter de vindt plaats van zeedonderpad met eitjes. Behalve deze winter dan. We hebben slechts 1 zeedonderpad gezien en dan nog zonder eitjes. Het zou zo moeten zijn dat de eitjes in het begin rood gekleurd zijn. Later worden ze wit van kleur. Hoeveel meter we ook hebben gezwommen, we zagen geen zeedonderpadden in de spleten van de veenbanken waar deze spot zo rijk mee is. Daar integen zagen we wel veel spons hangen die zich uitdoste als stalagtieten aan de veenblokken. Omerkelijk is het dat deze veenlaag zo blijft liggen op de zachtere kleilaag. Doordat deze zachte laag van onder het veen wegspoeld krijg je mooie overhangen. Zelf zo groot dat je er onderdoor kunt zwemmen. Gevaar voor afbreken is aanwezig. dus afwegen of je hierdoor onderdoor wilt zwemmen....

Roel

2010-10-06 Last Dance at Dishoek Beach.

6 Oktober 2010, Last dance at Dishoek Beach.

De weerberichten geven al de hele week mooi weer af. Met een watertemperatuur van 17 graden blijft het kriebelen om een duikje te maken. We hebben gekozen om, ondanks dat al onze duikspullen al lang en breed niet meer in het strandhuisje liggen, toch een duik te maken op ons o zo bekend stukje Westerschelde. Het is even sjouwen maar met de auto boven op de duinen geparkeerd te hebben is het maar half zo zwaar. Een brandende vraag van ons is hoe ziet het onderwater leven en de bodem er nu uit nu we er maanden niet gedoken hebben. En ja, we zijn verrast!

De strandhuisjes zijn al ver van het strand en je proeft de herfst, maar het water ziet er mooi en helder uit. We trekken onze pakken aan en gaan iets links van Kaapduin te water en zwemmen langst de kleirichel richting Vlissingen. Het zicht is verrassend goed. De kleirichel is goed zichtbaar. Er zitten veel hoofdkrabben en dit zijn echt grote jongens. Wat opvalt is het vele vistuig wat er ligt, dit is een slechte zaak voor de kreeften en hoofdkrabben, zij raken er in verstrikt. We hebben dan ook een aantal hoofdkrabben en één kreeft losgesneden.

Wat opvalt is de verscheidenheid aan zeegras. Het zeegras begon eind maand juli begin augustus te groeien en zijn nu flink uitgegroeid. We hebben niet veel verstand van zeegras maar volgens ons lijkt er nu "zaadbolletjes"aan te groeien. Het gras is nu het meest te vergelijken met dat van parkietenzaadstengels (?!).

We komen aan bij onze sepiatentjes. Deels zijn ze verteerd of ingestort. Verrassend is dat we nog vrij jonge sepia eitjes aan de tentjes zien zitten. Ze zijn klein, goed zwart en onbegroeid. De eitjes die vroeg in het voorjaar gelegd zijn zijn meestal wat begroeid met algen.

Een mooie geel groene zeenaald zwemmend over de bodem kruist ons pad. Boven ons hoofd zwemmen scholen kleine visjes van een centimeter of 3 en hier en daar zit een zeedonderpad stilletjes ons toe te kijken. Maffe en lelijke beesten blijven het. Maar ze zitten stil en zijn daarom leuk te fotograferen.

Zeedonderpad

De vraag blijft rijzen, de zeepaardjes, zitten ze er nog??? We hebben een groot aantal tipi's bekeken maar waar we ook keken ............. geen zeepaardjes meer te vinden. Jammer. De beste kans dat we ze kunnen spotten is dus augustus tot ........ In de maand september hebben we geen duik gemaakt voor Dishoek. Wanneer ze vertrokken zijn is ons dus onbekend. Bekend is wel dat we volgend jaar super goed uitkijken en veel zeepaardvriendelijke constucties maken!

Het wil niet zeggen dat we de afgelopen tijd geen zeepaardje gezien hebben. Phoe, tot vervelens toe zeepaardjes gezien. Lnagsnuit, kortsnuit, groen, bruin, witte, tijdens nachtduik, tijdens kant duik, noem maar op! Het kon niet op. Elke duik minstens 4! We moesten er wel voor naar Rade de Brest in Frankrijk. Maar dat mocht de pret niet drukken. Rade de Brest is een baai met helder water en meestal ondiep. Goed voor lange interessante duiken. In het hoofdstuk vakantie verslagen kunnen we tzt een kort verslag plaatsen met enkele foto's.

Een zeepaardje uit Rade de Brest (Bretagne, Frankrijk)

Terug naar 6 oktober, één deel mag niet ontbreken en dat is ons wrakje, de junker-88. Een Duitse duikbommenwerper. Altijd leuk en spannend. Dit keer was er veel zand weggespoeld en kwam de cockpit bloot. Deze was jaren niet zichtbaar. Met wat vereende krachten hebben we een deel verder uitgegraven en wat hoger op een harde ondergrond gelegd. Hierdoor hopen we dat het langer zichtbaar blijft. Ook een deel van de vleugels was vrij gespoeld waardoor we een indruk konden krijgen van de grootte van het toestel.

.

Onderdelen van de Junker-88.

Het landingsgestel

De cockpit.

.

70 minuten verder loopt duik 143 om 19.30 voor mij ten einde. Met een goed gevoel verlaten we het strand, eten op de duinen een boterhammetje en sluiten het duikseizoen bij Dishoek bij een ondergaand zonnetje af. Dishoek 2010, een toppertje van een duikseizoen......

.

Astrid