2011-11-25 Wannadive Windsock (Bonaire)

2011-11-25 Wannadive Windsock (Bonaire)

Vandaag onze eerste duik bij Wannadive Windsock. In mei zat hier een echtpaar zeepaardjes voor de duikschool. Helaas zijn ze sinds juni niet meer gezien. We vragen toestemming om hier te mogen duiken dit omdat we deze vakantie lucht en lood van een andere duikschool hebben.

"De ingang van de duikschool Wannadive Windsock". 

We gaan te water en zwemmen naar links. We willen eerst kijken bij de stoel (rots in de vorm van een luie-stoel) op 10 meter. Maar die vinden we op dat moment niet. Hier zaten in mei de zeepaardjes. Dan maar door. Beneden op 31 meter komen we rare fel oranje schijven tegen. Na de boeken er op nageslagen te hebben wist ik nu niet of het een koraal of een anemoon was. Dus dan maar navraag gedaan bij een expert Steven Weinberg. Nu bleek het is familie van de koraalanemonen (Corallimorpharia) en wel het jonge exemplaar van de wrattige zeeoor of wrattige koraalanemoon de Discorsoma Sanctithomae.

"wrattige Koraalanemoon".

Op de vlakte kwamen we ook weer Garden Eel's tegen. Een leuk zicht al die hoofdjes boven het zand en als je dichter bij komt verdwijnen ze. We komen groepen vis en mooie koralen tegen. 

Op 100 bar besluiten we om te keren. Tijdens het keren zie ik iets tussen een spons zitten. Na verder onderzoek blijkt het een groene frogfish te zijn. Ja, nu hebben we niet zo'n haast om terug te gaan naar de duikschool. We blijven een tijdje om hem te fotogaveren. Erg veel zin heeft hij er niet in. Maar leuk is het wel. Onze 2e frogfish op de Carrieb (vorig jaar september 2010 kwamen we een gele tegen op Vaersenbaai). Na een klein kwariertje besluiten we dat we toch echt terug moeten anders word het boven water zwemmen en dat is het echt niet. 

"groene Frogfish".

We hadden eigenlijk nog bij de stoel willen kijken maar ook dat kwam er niet meer van. Net voor we boven komen ligt er nog een grote Barracuda voor de duikschool. Ook een mooie afsluiter voor een hele mooie duik.We komen hier zeker terug.

2010-10-06 Last Dance at Dishoek Beach.

6 Oktober 2010, Last dance at Dishoek Beach.

De weerberichten geven al de hele week mooi weer af. Met een watertemperatuur van 17 graden blijft het kriebelen om een duikje te maken. We hebben gekozen om, ondanks dat al onze duikspullen al lang en breed niet meer in het strandhuisje liggen, toch een duik te maken op ons o zo bekend stukje Westerschelde. Het is even sjouwen maar met de auto boven op de duinen geparkeerd te hebben is het maar half zo zwaar. Een brandende vraag van ons is hoe ziet het onderwater leven en de bodem er nu uit nu we er maanden niet gedoken hebben. En ja, we zijn verrast!

De strandhuisjes zijn al ver van het strand en je proeft de herfst, maar het water ziet er mooi en helder uit. We trekken onze pakken aan en gaan iets links van Kaapduin te water en zwemmen langst de kleirichel richting Vlissingen. Het zicht is verrassend goed. De kleirichel is goed zichtbaar. Er zitten veel hoofdkrabben en dit zijn echt grote jongens. Wat opvalt is het vele vistuig wat er ligt, dit is een slechte zaak voor de kreeften en hoofdkrabben, zij raken er in verstrikt. We hebben dan ook een aantal hoofdkrabben en één kreeft losgesneden.

Wat opvalt is de verscheidenheid aan zeegras. Het zeegras begon eind maand juli begin augustus te groeien en zijn nu flink uitgegroeid. We hebben niet veel verstand van zeegras maar volgens ons lijkt er nu "zaadbolletjes"aan te groeien. Het gras is nu het meest te vergelijken met dat van parkietenzaadstengels (?!).

We komen aan bij onze sepiatentjes. Deels zijn ze verteerd of ingestort. Verrassend is dat we nog vrij jonge sepia eitjes aan de tentjes zien zitten. Ze zijn klein, goed zwart en onbegroeid. De eitjes die vroeg in het voorjaar gelegd zijn zijn meestal wat begroeid met algen.

Een mooie geel groene zeenaald zwemmend over de bodem kruist ons pad. Boven ons hoofd zwemmen scholen kleine visjes van een centimeter of 3 en hier en daar zit een zeedonderpad stilletjes ons toe te kijken. Maffe en lelijke beesten blijven het. Maar ze zitten stil en zijn daarom leuk te fotograferen.

Zeedonderpad

De vraag blijft rijzen, de zeepaardjes, zitten ze er nog??? We hebben een groot aantal tipi's bekeken maar waar we ook keken ............. geen zeepaardjes meer te vinden. Jammer. De beste kans dat we ze kunnen spotten is dus augustus tot ........ In de maand september hebben we geen duik gemaakt voor Dishoek. Wanneer ze vertrokken zijn is ons dus onbekend. Bekend is wel dat we volgend jaar super goed uitkijken en veel zeepaardvriendelijke constucties maken!

Het wil niet zeggen dat we de afgelopen tijd geen zeepaardje gezien hebben. Phoe, tot vervelens toe zeepaardjes gezien. Lnagsnuit, kortsnuit, groen, bruin, witte, tijdens nachtduik, tijdens kant duik, noem maar op! Het kon niet op. Elke duik minstens 4! We moesten er wel voor naar Rade de Brest in Frankrijk. Maar dat mocht de pret niet drukken. Rade de Brest is een baai met helder water en meestal ondiep. Goed voor lange interessante duiken. In het hoofdstuk vakantie verslagen kunnen we tzt een kort verslag plaatsen met enkele foto's.

Een zeepaardje uit Rade de Brest (Bretagne, Frankrijk)

Terug naar 6 oktober, één deel mag niet ontbreken en dat is ons wrakje, de junker-88. Een Duitse duikbommenwerper. Altijd leuk en spannend. Dit keer was er veel zand weggespoeld en kwam de cockpit bloot. Deze was jaren niet zichtbaar. Met wat vereende krachten hebben we een deel verder uitgegraven en wat hoger op een harde ondergrond gelegd. Hierdoor hopen we dat het langer zichtbaar blijft. Ook een deel van de vleugels was vrij gespoeld waardoor we een indruk konden krijgen van de grootte van het toestel.

.

Onderdelen van de Junker-88.

Het landingsgestel

De cockpit.

.

70 minuten verder loopt duik 143 om 19.30 voor mij ten einde. Met een goed gevoel verlaten we het strand, eten op de duinen een boterhammetje en sluiten het duikseizoen bij Dishoek bij een ondergaand zonnetje af. Dishoek 2010, een toppertje van een duikseizoen......

.

Astrid

2010-08-07 Zeesterren.....

Zeesterren.....

Denk niet dat de bodem van de Westerschelde er net zo uit ziet als het strand bij laag water.

Nee de bodem lager dan de laagwaterlijn golft. Net duinen onder water. En in de dalen verzamelen, waar de stroom snelheid nihil is, de lichte spullen die in het water zweven of net over de bodem rollen. Het is hier dat je schelpen, plastics, hout, e.d. vindt. Ook de verzameling zeesterren is hier enorm. Zo kun je soms "graaien"in een put vol met zeesterren. Het zijn meestal gewone zeesterren zoals hier op de foto.

Deze zeester van de foto mist wel één van zijn 5 poten maar weet zich nog goed voort te bewegen. Ook de vermiste poot is zelfs in staat om verder te leven. Zo zie je maar weer dat de natuur onderwater toch vaak voor veel verrassingen zorgt. O ja, Misschien nog niet opgevallen maar zijn vervoermiddel is op dit moment een zeepaardje......

Roel

2010-08-05 Het moest een keer gebeuren.......

Het moest een keer gebeuren..............
Naar mate we verder in het seizoen komen verandert er onderwater ook het één en ander. Het mag voor zich spreken dat elke tijd van het jaar zijn eigenaardigheden heeft. Zo begint het jaar, Januari, met de komst van de snotdolf. Niet veel later in april de pijlinktvissen gevolgd in mei door de sepia's. Daarna, zo ondervinden wij, de val van het mosselzaad in augustus en de bloei van de poliepen met uiteraard daarop de naaktslakken. Het gras onderwater begint te groeien en het kan niet uitblijven of het eerste zeepaardje wat meestal hierop zit zal gespot worden. En vandaag was het zover. Een kortsnuitzeepaardje op de kleirichel in het sepia park! Geweldig, met zoveel gras op deze kleirichel kon het niet uitblijven of we moesten er één gaan spotten. De foto's zijn niet super omdat deze geschoten zijn op het eind van de duik en dat betekend stroom met bijbehorend zweefvuil. De pret wordt er niet minderom....

vrouwtjes zeepaardje

Roel