2013-05-20 Een korte duik met een lang verhaal .....................
Zaterdag
20 mei, lang weekend ! Wel zin om te duiken, even niet om al mijn duikspullen 4
stranden te sjouwen naar paalhoofd 15-16 waar de rest van de Dishoekduikers te
water gaat. Ik besluit om een korte duik van een half uur te maken. Rustig aan
naar de onderzijde van de kleirichel welke hier op 14 mtr diepte ligt.
Gekleed
in droogpak met natuurlijk kap, handschoenen, lamp, witte duikfles, een paar
duikvinnen etc. loop ik het water in. Bril spoelen, automaat in mijn mond,
vinnen aantrekken, compas zetten en ik ga onder water. Het zicht is matig, ± 50
cm, de stroming goed voelbaar, allebei vrij normaal voor Dishoek duikwater. Het
zicht vanwege de algenbloei rond deze tijd van het jaar en de stroming is hier
vrijwel altijd voelbaar, stopt nooit maar draait met kentering van het tij.
De
kleirichel is hier heel hoog, het laatste stuk bijna verticaal. Hier duik je
als bij een dropoff. Onderaan de kleirichel (14 mtr) de richel een stukje
gevolgd richting Zoutelande. Na een duiktijd van ± 18 minuten langzaam langs de
richel schuin naar boven. Wat heremietkreeft, Noordzeekrab en een zeenaald,
niet echt iets bijzonders dus maar gewoon lekker op het gemakje aan het duiken.
Na ± 20 minuten hoor ik een kleinere snelle boot overvaren daarna een wat
grotere. Voor dit duikwater niet iets bijzonders. De vaarrgeul ligt vrij
dichtbij waarbij geluid onderwater ook nog eens ver draagt. Ook kleinere boten
varen hier veel langs, van zeilboten en vissers tot aan
politie/douane/rijkswaterstaat etc.
Zoals
gepland en bijna tot op de minuut kom ik na een half uur boven water. Het
eerste wat ik zie is de reddingsboot van de reddingspost Dishoek die op het
strand ligt. Als ik rond mij kijk zie ik ook nog de reddingsboot Koopmansdank
uit Breskens en de Ully uit Westkapelle. Als ik dan ook Jacqueline aan de kant
zie begin ik wel te vermoeden dat ze hier vanwege mij zijn en daar voel ik mij
zeer ongemakkelijk bij ook al ben ik mij van géén kwaad bewust.
Aan
de kant krijg ik het verhaal te horen. Een vrouw die hier op vakantie was en op
het strand liep meende een in het zwart geklede zwemmer te water zien gaan die
vervolgens onderdook en niet meer boven kwam. Hierop heeft ze 112 gebeld en
daarmee de nodige instanties aan het werk gezet.......
Jacqueline
die in ons strandhuisje zat zag de reddingsboot Koopmansdank met grote snelheid
aan komen varen en vervolgens langzaam langs de kant varen alsof ze wat
zochten. Hierop heeft ze onze marifoon aangezet om te luisteren of ze hier een
bericht over hoorde. Vrijwel meteen hoorde ze dat ze een zwemmer zochten die
bij ons voor te water was gegaan en niet meer boven was gekomen .......
Natuurlijk besefte ze meteen dat het om mij ging waarop ze direct naar de
reddingspost Dishoek belde om te vertellen dat de vermiste zwemmer zeer
waarschijnlijk haar man was die was gaan duiken en waarschijnlijk voor een
zwemmer was aangezien. De reddingspost heeft dit vervolgens direct doorgegeven
naar de andere instanties.
Een
paar minuten nadat de reddingsboten doorkregen dat het waarschijnlijk om een
duiker ging stak ik mijn hoofd boven water. Het hoofd van de reddingspost
Dishoek vertelde achteraf dat zodra hij de melding kreeg dat een mevrouw Van
Waarde had gebeld hij al wist wat er waarschijnlijk aan de hand was. Toen ik
aan de kant was bevestigde de vrouw die de melding had gedaan dat ik degene was
die zij voor een zwemmer had aangezien, hierop kon de actie met zekerheid
worden gestaakt.
Zoals
eerder gezegd voelde ik mij zeer ongemakkelijk dat deze reddingsactie om mij in
het werk was gezet. Zeker nadat ik achteraf hoorde dat er in totaal 4
reddingsboten, de boot van de douane, het kustvoertuig van de reddingspost
Westkapelle, een ambulance en zelfs de traumahelikopter waren opgeroepen. Ik
vind dat mij echter niets te verwijten valt. Ik duik hier al meer dan 10 jaar,
heb als duiker ook meerdere keren mee
gedaan met reddingsoefeningen van de KNRM en reddingspost Dishoek, wij hebben
als Dishoekduikers o.a. verhalen geschreven voor de strandgids en natuurlijk
onze weblog. Alle bewoners van de strandhuisjes zijn bekend met het feit dat
wij hier duiken. Bij deze duik ben ik ook met volledige uitrusting over het
strand gelopen (laag water) en heb nog enige minuten in het water gestaan om
duikbril te spoelen en op te zetten, vinnen aan te doen en kompas te zetten. Al
die tijd ben ik in mijn ogen toch zeer herkenbaar als een duiker (witte fles op
mijn rug, duikbril op, luchtslangen etc. achter mijn hoofd).
Nog
denk ik eraan of ik dit alles had kunnen voorkomen. Door reddingsdienst werd
geopperd om een duikvlag te plaatsen. De vrouw heeft waarschijnlijk mij alléén
gezien op het allerlaatste moment toen ik net onder water ging en daardoor niet
mijn uitrusting gezien. Vervolgens heeft ze direct 112 gebeld. Had een duikvlag
hier een verschil gemaakt? ik denk van niet. Ik durf gerust te stellen dat 95%
van de toeristen niet weet hoe een duikvlag eruitziet en dus wat hij betekent.
Wel hadden de reddingsdiensten direct kunnen zien dat het er een duiker was
gaan duiken. Dit had ze echter niet tegen gehouden om uit te rukken (ze kunnen
immers de vlag pas ter plaatse zien) en ze hadden ook niet mogen stoppen met
zoeken totdat de persoon van de melding had bevestigd dat de zwemmer een duiker
was. Ook wisten verschillende personen aan de wal dat ik was gaan duiken. Vanaf
het moment dat de eerste reddingsboot ter plaatse was en dat Jacqueline heeft
gebeld naar de reddingspost heeft maximaal 5 minuten gezeten.
Ik
wil dit stukje afsluiten om alle hulpdiensten bedankten voor hun inzet ! Zeer
indrukwekkend hoeveel mensen en materieel er binnen 20 minuten aanwezig waren.
DD
Jaro
1 opmerking:
Marjon 21 mei 2013 10:49
Pfff...wat een verhaal zeg! Met happy end, daar houden we van! :-)
